Γιος πρόσφυγα καφεπώλη, για να τελειώσω το βασικό σχολειό χρειάστηκε να μετεγγραφώ σε τέσσερα δημοτικά σχολεία και για την επιβίωση να εργάζομαι από οκτώ ετών.
Το δημοτικό δεν το αγάπησα και αυτό γιατί η δασκάλα μου με «καταπίεζε» έχοντας περισσότερες απαιτήσεις από ένα μαθητή που έβλεπε να «μπορεί», αλλά να μη μελετάει…
Στην Τρίτη τάξη διέκοψα τα μαθήματα, για ένα περίπου μήνα, αρνούμενος να επιστρέψω στο σχολείο που με «καταπίεζε».
Γράψιμο και διάβασμα του ποδαριού μέσα στο καφενείο και αργά το βράδυ στο σπίτι, μετά την εργασία, στο χλωμό φως μιας λάμπας πετρελαίου ή ενός κεριού….
Το καφενείο έγινε η «κούνια» που με μεγάλωσε, με μέστωσε, με ζύμωσε με τη βιοπάλη.
Το καφενείο έγινε ο «κλέφτης» των παιδικών μου χρόνων, της παιδικής μου ξεγνοιασιάς…
Δάσκαλος δεν ήθελα να γίνω. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως γιατί τα μαθητικά μου χρόνια δεν ήταν ήσυχα. Ούτε τη θάλασσα αγαπούσα. Όμως μη βρίσκοντας εργασία το καλοκαίρι του 1969, έφτασα μέχρι την είσοδο της Μηχανικής Σχολής Εμπορικού Ναυτικού της Χίου. Θέλεις η αβεβαιότητά μου, θέλεις ο σχετικά καλός βαθμός του απολυτηρίου μου… με απέτρεψαν οι καθηγητές της Σχολής να εγγραφώ.”Ψάξε παιδί μου για εργασία στη ξηρά κι αν δε βρεις έλα να σε γράψουμε το Σεπτέμβριο”.
Στο τέλος , …κέρδισε η επιμονή της μητέρας μου. “Δάσκαλος να γίνεις παιδί μου. Να πας στη Μυτιλήνη κι όταν έχουμε ανάγκη να έρχεσαι να βοηθάς τον πατέρα σου“.
Καλή συγκυρία, Θεού βοήθεια και ανθρώπων, την τελευταία ημέρα ετοίμασα «τα χαρτιά μου» για δάσκαλος και τα κατέθεσα. Στις εξετάσεις πέρασα. Η φοίτησή μου στην Παιδαγωγική Ακαδημία της Μυτιλήνης, ευτυχώς ήταν ομαλή. Αξιώθηκα μάλιστα να σηκώσω τη σημαία της σχολής πρωτεύσας και τα δύο σχολικά έτη.
Σήμερα, διευθύνω εδώ και έντεκα χρόνια το 8ο Δημοτικό Σχολείο Χίου. Έχω διανύσει 35 ολόκληρα χρόνια στο λειτούργημα του δασκάλου υπηρετώντας το με όλες μου τις δυνάμεις.
Έχω την αγαθή τύχη να υλοποιούνται στα έντεκα χρόνια διεύθυνσης του σχολείου, μια νέα πτέρυγα, να ανακατασκευάζεται το υπάρχον σχολείο, να αναμορφώνεται η αυλή του, να εξοπλίζεται το σχολείο με όλα τα σύγχρονα μέσα διδασκαλίας, να μετατρέπεται σε ψηφιακό.
Συνεργασία προσωπικού, γονέων και μαθητών άριστη.
Φαίνεται… να τα κατάφερα «θαυμάσια»…
Κι όμως δεν έχει φύγει ούτε στιγμή από μέσα μου η ιδέα πως δεν κάνω για δάσκαλος.
Κι ας την αγαπώ τη δουλειά μου.
Κι ας την υπηρετώ 35 χρόνια ευδόκιμα και με συνέπεια….
Δεν ξεπέρασα τους φόβους μου.
Φοβάμαι την αδικία, την αμέλεια, την έλλειψη στοργής και αγάπης στο παιδί,
Φοβάμαι την καταπίεση…
«Σύγγνωτε μοι, παρακαλώ, ει τι εσφάλην … και ο Θεός σώσει υμάς πάντας», γιατί νιώθω πολύ βαρύ βαρύ … το έργο του δασκάλου.
Χίος, Αύγουστος 2009.
Μερεσεντζής Ελευθέριος
Δ/ντής.